பொன்னகரம்

பொன்னகரத்தைப் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறீர்களா? நமது பொறாமைகளின் கனவுப் போல அது ஒன்றுமில்லை. பூமி புன்னகையும் என்று சொல்லுகிறார்கள், அந்தத் தத்துவத்தைக் கொண்டு, நிஜமாய் என்று சமரசப்பட வேண்டிய விதிதான்.

ஒரு சில ‘மகராஜாக்கள்’ இமையமின் பயணத் திட்டங்களைத் தொடங்கிக் கொண்டு கட்டமைப்புப் படும் வழியில் மனித தேனீக்களுக்கு உணவினில் ஒரு பொன் நாற்றம் அது.

ரயில்வே தண்டவாளத்தின் பக்கமாக சாராயப் புடிப்போவதும் போகிறதே ஒரு சந்து; அது தான் அங்கு ‘மெயின்’ ரோடு. கைகோர்த்து நான்கு பேர் வரிசை தாராளமாகப் போகலாம். இருபுறமும் வரிசையாக, இதற்குக் கிளைகளாக உள்ள வளவுகள் உண்டு. மூலை வளவுகள் பேல்.

இந்தத் திவ்வியப் பிரதேசத்தைச் சிரிக்க வேண்டுமானால்... சிறு தூறலாக மழை சின்னஞ்சிறு கொண்டு விடுகிறது. வழி நெடுகச் சேற்றுக் குழிகள். சாலையோரமாக ‘முனிசிபல் கங்கை’ - அல்ல, யமுனையே கறுப்பாக இருக்குமா? அதுதான். பிறகு ஓர் இழுப்பு வேலி, அதற்குச் சற்று உயரத் தள்ளி அந்த ரயில்வே தண்டவாளம்.

மறுபக்கம், வரிசையாக மனிதக் கூடுகள் - ஆமாம், வசிப்பதற்குத்தான்!

தண்ணீர்க் குழாய்கள்? இருக்கின்றன. மீன்சாறு விற்கும்? குறையவில்லை - சாகாரணம் என்றே நினைக்க, அதாவது சந்தையின் இல்லாத காலங்களில் (கிருஷ்ண பட்சத்தில்) ஏறி வைத்தால் போதாதா?

பொன்னகரத்துக் குழந்தைகளுக்கு ‘மீன் பிடித்தல்’ விளையாட்டில் வெகு பிரியம். அந்த முனிசிபல் தீர்த்தத்தில், மீன் ஏது? எங்கிருந்த பண்டக்காரா வீசிக்கொண்டிருந்தோ, சில சமயம் அமுக்கிய பழம், ஊசிய வடை, இத்யாதி உண்டு வரும். அது அந்த ஊர்க் குழந்தைகளின் ரகசியம்.

ரயில்வே தண்டவாளத்தின் பக்கத்தில் விளையாடுவதில் என்ன ஆனந்தமோ? வேலி இருக்கத்தான் செய்கிறது. போக்குக் கூடாது என்ற சட்டம் குழந்தைகளுக்குத் தெரியுமா?

‘போனால்’ பெற்றோருக்குத் தான் கொஞ்சம் பாரம் ஒழிந்ததே! குழந்தைகள் தான் என்ன, ‘கிளாக்கிலே’ ‘மெல்வின்ஸ் பூட்’ குழந்தைகள், கம்பி இடையில் போக முடியாதிருக்க? புகைந்தோறும் அந்த இழுப்பு நாசிகத்திற்கு, வரிசையாக நின்று ‘டம்மாணிங் சார்!’ என்று தத்துவத்தில் ரொம்ப ஆனந்தம் அவர்களுக்கு. அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் ஆரம ஆனந்தம் அவ்வளவுக்குக் கிடைக்கும் ஆரம ஆனந்தம் அல்ல.

ஐந்து மணிக்கு அப்புறந்தான் ஊர் கலகலவென்று உயிர் பெற்று இருக்கிறது. அப்பொழுதுதான் அவ்வளவு பெண்கள் தங்கள் வேலையைச் செய்கிறார்கள். சாராய வண்டிகள், தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு பெண்கள்! அங்கு தண்ணீர் எடுப்பது என்றால் ஒரு பாடும் போர்.

இள வயதில் நன்றாகப் போல் பஞ்சு படிந்த தலை, மாசடைந்த கண்ண்கள் - விதவை மின்சார ஸ்பீண்டிலாப் (சுத்தி) பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள், பிறகு கண் என்னமோ இருக்கிறது? கண்கள்தாம் என்று நினைக்கிறாயா? உணர்ச்சியின் ஆரோக்கியத்தால் எரிந்த கட்டமைந்த அழகு. ஆரோக்கியமா? அது எங்கிருந்து வந்தது? பாக்கீரியா, விஷக் கிருமிகள், காற்றா இத்யாதி அங்கிருந்ததாலே உற்பத்தி செய்யப் படுகின்றன! எப்படியாவது உயிர் வாழ வேண்டும் என்று ஆராய்ந்ததால் எல்லாம் நடக்கும்.

பழைய கற்களாவது மனிதன், புழு சிக்கல்கூடன் குகையில் வாழ்ந்து வந்தான்; அவைகளும் அவனை கொன்றன; அவனும் அவைகளை கொன்றான். அந்தக் கால வலிமையுற்று, வம்சத்தை விருத்திசெய்யாமல் செத்தொழிந்த போனால்? வாழ்வுக்கே ஒரு பெரிய வேட்டை, அதற்கென்ன?

கசுத்தியில் ஒரு கற்புக் கயிறு - வாழ்க்கையைத் தொலுவின் அறிகுறி. அதை பற்றி அங்கு அதிக கவலை இல்லை. அது வேறு உலக ஜயம், அதன் தாங்கலும் வேறு.

அம்மாளு ஒரு மில் கூலி. வயது இருபது அல்லது இருபத்தொன்றுக்கு மேல் போகாது. புருஷன் ‘ஜட்கா’ வைத்திருக்கிறான்; சொந்த வண்டிதான். அம்மாளு, முருகேசன் (அவன் புருஷன்), அவன் தாயார், தம்பி, முருகேசன் குதிரை - ஆக நாலு ஐந்து சேர்ந்தது அவர்கள் குடும்பம். இருவருடைய வருமானம், இவர்களுடைய சாப்பாடு - (குதிரை உள்பட), வீட்டு வாடகை, போலிஸ் ‘மாமூல்’, முருகேசன் தம்பி திருடித் தனமாகக் கஞ்சா அடிக்கக் காசு - எல்லாம் இதில் தான். எல்லாவற்றுக்கும் குடியங்கல் தான்.

‘லப்’ லிஸ்டில் பசியை மறக்க வேறு வழி? பசி, ஜயா, பசி! ‘பத்தும் பசி வந்திடப் பறந்து போம்’ என்று வெகு ஒய்யாரமாக, உடம்பில் பிடிக்காமல் பாடுகிறதே, அங்கு நீர் ஒரு நாள் இருந்தால் உமக்கு அனுபவமிருக்கும் அது அந்த அந்தம்!

அன்றைக்கு முருகேசனுக்கு குஷி, அவனும், அவன் குதிரையும் ‘டண்ணி போட்டு’ விட்டு ரேல் விட்டார்கள். வண்டி ‘டோக்கர்’ அடித்தது. ஏற்கால் ஒடிந்தது. குதிரைக்கு பலமான காயம். முருகேசனுக்கு ஊனமடி. வீட்டில் கொண்டுவந்து போடும்போது பேச்சு மூச்சில்லை. நல்ல காலம் கழித்திருந்தான், இந்த மாதிரி வலித் தொல்லை அவனுக்கு என்னத்தையோ அரைத்துப் பூசினாள் அம்மாளு. அப்பொழுதுதான் சற்று பேசினான். அவனுக்குப் பால் கஞ்சி வேண்டுமாம்! அம்மாளுக்குக் கூலியே இன்னும் இரண்டு நாள் இருக்கிறது. வீட்டில் காசேது?

அம்மாளு தண்ணீர் எடுக்க வருகிறாள்.

‘கும்பிட்டு பசங்களத்திலெப்படி இன்றைக்கு சந்திரன் வரவேண்டும். ஆனால் அது மேகத்தில் மறைந்து கொண்டால் முனிசிபாலிட்டி என்ன செய்ய முடியும்?’

எப்படியோ இராசஸ்தான். ஒருவரு தண்ணீர் பிடித்தாயிட்டது. திரும்பி வருகிறாள்.

சந்திரன் பக்கத்தில் ஒருவன் - அம்மாளுவின் மேல் ரொம்ப நாளாக ‘கண்’ வைத்திருந்தவன்.

இருவரும் இருளில் மறைந்தார்கள். அம்மாளு முகக்கால் ரூபாய் சம்பாதித்து விட்டாள். ஆம், புருஷனுக்குப் பால் கஞ்சி வாங்கத்தான்!